Önemli. Bu albüm ve bu grup bence gerçekten çok önemli. Çünkü Mainstream denilen ana akım müzik piyasasında bu kadar kaliteli ve içten müzik yapan, anlatacak şeyleri olan müzisyen pek kalmadı. Twenty One Pilots için endişeliydim aslında, çünkü Blurryface devasa bir albümdü ve bu ikiliye istediklerinden, kaldırabileceklerinden çok daha fazlasını vermiş olabilirdi. Fakat Tyler ve Josh ikilisi paranın ve bu derecede bir ünün (Stressed Out YouTube’da 1.5 Milyar, Spotify’da 1 Milyar kez dinlenmiş) üstlerine devasa bir kaya gibi yığılacağını biliyorlardı. Bu gibi durumlarda mantıklı olan ve modern zamanlarda görülen “abi bundan birkaç tane daha yapalım ve yapıştıralım” seçeneğine gidilmesidir. Böyle kayaların altında ezilen o kadar çok sanatçı, o kadar çok grup gördüm ki gerçekten korkuyordum.

Sanırım 2 seçenek var;

  1. Kayanın altında ezilirsin ve posası çıkmış müziğinin ağzında bıraktığı dolar tadıyla, tekrara ve garantiye oynarsın.
  2. Kayanın yaptığı baskıyla içine döner ve içine bakmaya başlarsın. Kayanın varlığının kişiliğinin elektrik uçlarını birbirine dokundurduğu, kısa devre yapan benliğinden beslenirsin.

Pilots 2. seçeneği seçmiş ve bundan çok memnunum. Arctic Monkeys’de yakın zamanda bunu yaptı ve AM gibi bir dağı aşmakla uğraşmayıp, sırtlarını o dağa vererek gerçekten içlerinden geleni yaptılar. Umarım Tame Impala’da bunu yapar.

Yine bir konsept albüm ve Tyler Joseph’in yarattığı bir kurgusal karakter. Blurryface karakteri gibi ama daha farklı, çok daha karanlık ve Blurryface’de olduğu gibi artık özlemleri, umudu, bir çıkış noktası kalmamış. Güvensizlikleri, öz güvensizlikleri, endişeleri, başarısızlıkları onu artık kendi deyimleriyle bir Bandito yapmış ve kendisi gibi olanların çok sayıda olduğunu biliyor.

Tyler Joseph’in müthiş bir söz yazarı olduğu artık herkes tarafından kabul edilmiş bir gerçek, önceki albümde albümün en popüler şarkısının içine “bizden popüler olmamızı bekliyorlar ve artık hiç bir şey eskisi gibi değil” mesajları hatta ve hatta aileleri tarafından seslendirilen

“Uyan! para kazanman lazım !” ,”bu şarkı radyolarda çalmayacak, hayranlarımız isteseler ve oylasalar bile!”, “Kusursuz insanlara ve bu şarkının kusursuz olduğuna inanmayın!”

sözleri kolay işler değil. Özellikle çıkıp bunu Amerika’nın en popüler kanallarında, kendileri kadar popüler olmanın hayaliyle yanıp tutuşan diğer sanatçıların karşısında söylemek.

Albümün sözleri karanlık ve imgeler, metaforlar ile dolu. Morph ve Nico and the Niners’da geçen Nicolas Bourbaki’yi araştırmanızı tavsiye ederim.

Twenty One Pilots bu kadar önemli ve altı çizilmesi gereken sözleri genelde, sözlerin kendisi kadar karanlık olmayan alt yapılara yerleştirme konusunda müthiş bir yeteneğe sahip. Daha önce Lily Allen için söylediğim “ana akımın içinde insanların fark etmediği ve onlara sürekli ateş eden” yakıştırması bu grup için de geçerli.

Royal Blood tadında bir bassline ile açılan ve tüm yapının bass gitar üzerine kurulduğu Jumpsuit ile açılan albüm devamında çeşitlemelerini ve R&B, Pop, Indie, Rock, Hip Hop esinlenmelerini sunmaya başlıyor. Her ne kadar yaptığım Rap ya da Hip Hop değil dese de Tyler’ın Rap vokali ve Flow yeteneği gün geçtikçe daha da etkiliyici olmaya başlıyor. Hiç bir şarkının havası bir öncekiyle aynı değil, bu çok nadir karşılaşılan bir şey değilmiş gibi dursa da unutmamak lazım ki bu bir konsept albüm ve bir bütün. Konu bütünlüğünü lirikal düzeyde yapmak ve bir hikaye anlatırken müziğin çeşitliliğinin konuyu koparıp atmayıp, atmosfer oluşturmaya yardımcı olması her zaman hayranlık duyduğum bir iş.

İlk dinlediğimde albüm beni yakalamadı ve işte o an sevdim, çünkü Twenty One Pilots’ı tanıyordum ve bu onların yine müthiş bir eser yarattıklarının işaretçisiydi. Defalarca dinledim çünkü albümün hikayesi ve Bandito karakteri bana kendini açmıyor, benim onu açmamı bekliyordu. Sözleri uzun uzun okudum ve fark ettim ki ben de bir Bandito oluyorum. İşte tam bu sebepten dolayı albümü ilk dinleyişinizde tamamen anlamayı beklemeyin, ve şunu anlamanız gerekiyor ki sizden anlamak için çaba bekleyen bir albüm çıkması çok nadir olan bir şey artık. Kafanızı nereye çevirseniz size “Ben böyleyim, BÖYLEYİM!” diye bağıran eserler görürsünüz zaten, “sen nasılsın ?” dediğinizde size kendini anlatmayan bir kişi var karşınızda. Ona emek harcadığınızda aşık olacaksınız.

Şarkı şarkı bahsedemeyeceğim kadar kompleks bir yapı fakat dikkat çekmek istediğim şarkılar var, özel ilgi göstermeniz gereken;

Morph, Chlorine, Neon Gravestones, Nico And The Niners ve albümün müthiş kapanışı Leave The City.

Bu albüm Blurryface kadar popüler olmayacak ve belki de Twenty One Pilots bir daha Car Radio gibi bir şaheser yapmayacak ama artık eminim ki her şey bir şekilde iyi olacak. Kendimi çok iyi hissetmediğim bir anda bildiğiniz Kaptan olarak girdim bu albüme ve bir Bandito olarak çıktım.

Trench // Twenty One Pilots // Atlantic // 2018
1 Saatlik Bir MaceraBaşladığınızda Ve Bitirdiğinizde Hala Aynı Kişiyseniz Bir Kez Daha DinleyinMüthiş Sözler
Burayı Zorlama Bİr Şekilde Doldurmayacağım
9Şaheser
Sound9
Özgünlük9
Atmosfer8.8
Yaratıcılık9
Samimiyet9
Reader Rating 0 Votes
0.0