Lily Allen ilk albümüyle 2006-2007 yılları arasında koşar adım ergenlik aşklarım arasında tepeye fırlamış bir kadın. Tam da bu sebeple ona karşı daha da fazla objektif olmaya çalışacağım.

Lily Allen’ın kişiliğinin tamamını bu albüme yansıttığını düşünüyorum (en azından o zamanki kişiliğini). Toplumun değer yargılarına ve mahalle baskılarının hepsine resti çekmiş, müthiş hanım hanımcık görüntüsü ve şeker tavırları altında ağzına geleni dürüstçe söyleyen, utanmayan güçlü bir genç kadın.

Bütün bu korkutucu derecede dürüstlüğünü ve karşısında ki erkeği gerçeklikten silebileceği ihtimalini tatlılığı, narin sesi, masum bakışları ve bu albümün eğlenceli şarkıları altına gizlemiş durumda. Düşman kalesine aynı onlar gibi giyinerek sızmış bir casus gibi, erkek annelerinin tam da gelinlerinden bekleyeceği hanım hanımcıklık imajı içinde “Aaah yeter bıktım sizin değerlerinizden, ben de bir insanım ve benim de söyleyeceklerim var!” anarşisinden bahsediyorum. Sözü bu kadar uzatmaya gerek yok varacağım yer çok belli;

İyisin hoşsun, beni çok mutlu ediyorsun ve çok değer veriyorsun fakat…erken boşalıyorsun ve ben yatakta öylece kalıyorum. “Not Fair”

İşte bahsettiğim dürüstlük bu seviyede bir dürüstlüktü. Şimdi bir de şöyle düşünün 24 yaşında ve aşağıdaki görselde ki hanımefendi size böyle bir şey söylüyor.

Canınız yandı değil mi ? Yanmalı da zaten, yansın hatta. Çünkü boş yere söylenecek bir şey değil ve büyük ihtimalle haklıdır da. Lily Allen hakkında yapılan bir çok kritik tam bir el bombası olduğundan bahsediyor evet haklılar da. Yeri geldi sarhoş röportaj yaptı, elinde sigarası ve birasıyla takılırken poz verdi, depresyona girip kilo alıp göbeği sorulduğunda komik cevaplar verdi, sahneye erotik kıyafetlerle çıktı, Fuck You adında bir şarkı yaptı ve çok daha fazlası. Hepsinin sonucunda bunların hepsini gerçekten canı yapmak istediği için yaptı.

Albümün ve Lily Allen’ın duruşu ile ilgili yeterince bahsettikten sonra biraz da müzikal olarak incelemek gerekiyor. Tüm albüme yayılmış bir dualizm var müziğin genelinde. Pop müzik ile UK Garage müziğinin iç içe geçtiği bazı anlar var ve Lily Allen’ın kontrollü minimal vokaliyle bu aşırılıklar birleştiğinde şarkıların seyri sevimli bir Londra sokağında yürürken birisinin sizi basık bir klübün karanlık kapısından içerisine çekmesi ve 10-20 saniye boyunca oradaki kalabalık ortamın içerisinde kalmanız gibi bir hissiyata çıkıyor. Bkz: Everyone’s At It.

Bu dualizmin devamında Indie-Pop altyapıları ve retro bir pop vokali karşımıza çıkıyor. Şarkıların altyapıları melodi desenleri değil ritm desenleri üzerine dizayn edilmiş durumda ve Lily Allen’ın vokali ortaya çıkan bu melodi ihtiyaçlarının tamamını kapsıyor ve bunu yaparken ilginç bir şekilde minimalistik kalabiliyor.

Bitirirken değinmeden edemeyeceğim, her genç kadının bu albümdeki “22” şarkısını dinlemesi ve anlaması gerektiğini düşünüyorum.

It's Not Me, It's You // LILY ALLEN // REGAL // 2009
Lily Allen
Lily Allen Bu Albümden Sonra Bozdu
7.9Olmuş
Sound7
Özgünlük8
Atmosfer7
Yaratıcılık7.5
Samimiyet10
Reader Rating 0 Votes
0.0