Retro-Fetişizm. Sanırım bu grubu ve onlara gösterilen ilgiyi bundan daha iyi özetleyen bir tanım yok. Kısa bir kritik olacak çünkü üzerine söyleyecek çok fazla şey bulamıyorum ve bulabileceğimi de düşünmüyorum.

Gencecik çocuklar bir anda devasa anlaşmalara imza attı ve müthiş bir ilgi ile turnelerden turnelere koşuyorlar. Bu harika bir şey artık dede gruplarının sahneleri bu gibi genç gruplara bırakması gerekiyor ve bunu gerçekten destekliyorum, fakat bu gibi genç gruplara. Bu gruba değil. Yüksek bir ittirme ile bir anda radarıma zorla sokulan bu grubu araştırırken YouTube yorumlarında denk geldiğim 4 farklı persona var.

  1. Bu ne yahu ? Gidip Led Zeppelin dinlerim neden bunları dinleyeyim, bu artık taklit, ilham değil düpedüz hırsızlık!
  2. ROCK ÖLMEDİ ! İşte bu ya ! Ne var yani Led Zeppelin’de taş gibiydi ! Oh Be !
  3. Evet biraz Led Zeppelin’e benziyorlar ama olsun çok güzel müzik ve Rock müziği canlandırıyorlar tekrar.
  4. 60 yaşında bir neneyim ve bu genç çocuklara iç çamaşırımı fırlatmak istiyorum !

Müzik artık geçmişinden besleniyor ve yenilikçi akımlar bile geçmişin farklı yorumlanması ile ortaya çıkıyor buna yapacak bir şey yok. Örneğin Lo-Fi müziği 50’li 60’lı yılların romantik akımlarının kısmen yeni tip bir elektronik müzik prodüksiyonu ile harmanlanması ile, yine benzer bir şekilde Synthwave müziği 80’lerin devasa Synth partisyonlarının yeni elektronik müzik ile birleşmesi ile ortaya çıktı. Fakat Greta Van Fleet’in yaptığı bunların hiç biri değil.

İnsanların geçmişi, Led Zeppelin’i çok sevmesini anlıyorum ve ben de seviyorum kesinlikle fakat problem şu ki bu insanları tamamen tembelliğe ve nostalji seviciliğe itiyor hatta arttırıyorum bir adım ileri götürmüyor. Ne grubun ne de prodüktörlerin suçu olduğunu düşünmüyorum ortaya çıkan bu komik durumun. Çocuklar belli ki bu müziği gerçekten çok seviyorlar ve sevdikleri şeyi yapıyorlar. Prodüktörler de Rock dinleyicilerinin 80’lerin sonu 90’lar ve 2000’li yıllarda mainstream müziğin pop ile birlikte Rock olmasına alışmış fakat 2010’lu yıllardan itibaren Hip-Hop tarafından kuşatılmış insanlar olduğunu ve bu minik nostalji fırtınasından güzel bir kazanç elde edileceğini düşünüyorlardı. Açıkça görülüyor ki haklılar, Greta Van Fleet’in bir açlığı doyurması onu bu kadar hızlı ilerletti.

Benim karşı olduğum şey grup değil, hissedilen bu açlık. Ben de 2000-2009 arası emo müziğine hasret hissediyorum kendimi fakat şu an baştan sona bir My Chemical Romance kopyası grup çıksa mutlu olacağımı hiç zannetmiyorum. YouTube’da veya başka platformlarda 60 yaşında taklidi yapan bu kişilerin de gerçek olduğunu düşünmüyorum, eğer gerçeklerse de o kişiler 70’li yıllarda da berbat bir müzik dinleyicisiydi. 40 yıldır yahu bir Led Zeppelin daha çıksa da dinlesem” diye bekliyorlardı sanırım.

O zamanlarda da, şimdi de kaliteli müzik dinleyicisi değişime karşı direnen değil, bundan heyecan duyan ve keşfetme isteğini kaybetmemiş insanlar ve bu insanları görmek çok zor değil. Porcupine Tree veya Steven Wilson’ın solo işlerinin altına “Biz bir zamanlar Pink Floyd dinlerdik, vay be nerelere getirmişler olayı. Ne müzik yapmışlar be!” yazan bir sürü insan var ve benim için kıymetli olan kişiler bunlar.

Emin olduğum bir şey var ki bu olay eski nesillerin ittirdiği bir dalga değil. Tam aksine genç neslin, genç nesle yaptığı bir kötülük aynı dar gelirlinin daha dar gelirliyi şevkle ezmesi gibi.

Ana dalga müzik kliplerinin altına gidip beğenen insanlara “aah ah gençlik nereye gidiyor bir zamanlar Led Zeppelin ana dalga müzikmiş, siz salaklar bunu dinliyorsunuz” yazan genç(!) arkadaşların oluşturduğu bir ezikliğin doldurulması bu. Zamanında Filthy Frank’de bu konuya sövmüştü. Şimdi bu cümle size teoride doğru gelebilir, “ne var yani gitmiş bunu Taylor Swift videosu altına yazmış” diyebilirsiniz fakat bu arkadaşların amacı insanları kaliteli müzik dinlemeye yöneltmek değil “siz malsınız, ben çok havalıyım bakın neler dinliyorum”demekten başka bir şey değil. Çünkü Led Zeppelin’de kaliteli müzik de hala var, git ara bul dinle seni engelleyen yok. Evet bir medya, TV ve popüler kültür ittirmesi ile birlikte tüm bakış açını berbat müzikle doldurma işlemi kesinlikle var fakat bu tüm mecralarda geçerli. Sinemadan, edebiyata, spordan geri kalan tüm sanat dallarına kadar. Bu çağda yaşayan bir çocuğun kafasını kaldırıp farklı şeylere bakmayı aynı çatal tutmayı öğrendiği gibi öğrenmesi gerekiyor çünkü artık Tokyo’da odasında 1 gitar ve 1 yazılımla müzik yapan 16 yaşında ki çocuğun yaptığı müziği dinlemek maksimum 3-4 saniye.

Bu grubun popülerliğinin ardında bahsettiğim bu zevkleri yüzünden zorbalık gören çocuklar ve onların kendilerini hem üst nesillere hem de yaşıtlarına kabul ettirme çabası olduğunu düşünüyorum. Bu çocuklar elbet “ohoo bu da amma taklitmiş” diyecekler ve farklı mecralara açılacaklar veya kendilerini bu grup üzerinden tanımladıkları için romantik yaklaşıp “neyse dinledik bitti gitti arada bir açar nostaljinin taklidiyle nostalji yaparım” diyeceklerdir. Bu süre boyunca olan bize olacak gibi gözüküyor. Kısa olur diye düşünüyordum, fakat maalesef sabah sabah tadım tuzum on the floor.

Anthem of the Peaceful Army // Greta Van Fleet // Republic Records // 2018
Brave New World İyi Bir ŞarkıLed Zeppelin Gibi Şarkı Yapmak Kolay Değil
Bütün Yazı
4.5Kaç !
Sound8
Özgünlük1
Atmosfer7
Yaratıcılık3
Samimiyet3.4
Reader Rating 0 Votes
0.0